چقدر سردمه امروز اول خرداد هزار و سیصد و نهنگ .مثلما هوا باید گرم باشد.. که هست. اما انگار هوای حال من جوری دیگه ست سرانگشت هام سرده و پنجه ی پاهام سردتر اما نفس هام هنوز گرمه حس میکنم من مردم و فقط نمیدونم چند سطر دیگه این نوشته ها دوام میارن..

حس میکنم شکست خوردم.و این اخرین باری بود که بهت لبخند زدم. و  اخرین روز دوشنبه ای  که با هم چای خوردیم ..اما قدرت نوشتن دارم. هنوز انقدر قوی هستم که میتونم مسیر خنده هامو با فرچه ی رژ گونه ام صورتی کنم و رژلب البالویی بزنم لرزش دستامو حس می کنی؟ اما خب مثل همیشه باید استوار بود مثل کوه شاید ظاهر من شده باور دیگران اما من که میدونم  همه چیز ظاهرمن نیست..و این را هم میدونم دیگه باور دیگران برام اهمیتی نداره .. اگر بخوام دقیقا خودمو برات شرح بدم مثل لحظه ای شدم که کنترل تلویزون را میگیرم دستم و حدود سه هزار کانال را زیرو رو میکنم اما یک ثانیه هم توقف نمیکنم .مثل وقتی که سوار ترن هوایی شدی و یه ذره رفته بالا و مکث میکنه  برای ثانیه ای میخواد بیاد پائین وااااای دلم هری ریخت. مثل وقتی که زیر دوش اب ایستادی داغ داغ اونقدری که متوجه سردی اب نمیشی.مثل بالا رفتن از کوهی که فقط چند قدم مانده به قله اما بر میگردی. مثل رفتن کنار دریا اما حتی یک بار هم پاتو توی اب نمیذاری. مثل صدایی دور بودن مبهم.  مثل اون لحظه ای که قراره کسی را نبینی  . مثل سایه ای شدی که تن نداره . مثل جاده ی سلفچگان دلگیر و مثل لحظه ای که شبیه ابر های پائیز میشی پر میشی و بغض میکنی اماااا نمی باری..حس من الان اینطوریه  

نوشته شده در دوشنبه 1391/03/01ساعت 12:44 بعد از ظهر توسط سالی | |